به اندازه گاوصندوق پر جواهرات، یا اگر در زندگیتان جواهری ندارید، به اندازه تمام رازهای مگوِ زندگی. یکی از امنترین و قابل اعتمادترین خدماتِ اینترنتی را گوگل عرضه میکند و «جیمیل» به عنوان یک سرویس قابل اطمینان این روزها بیشتر از مابقی خدمات توصیه میشود. جیمیل، یکی از محبوبترین خدمات پست الکترونیک بر روی وب است. اما هیچ دری به روی دزدهای اینکاره بسته نیست. اما میتوان کاری کرد تا این در حتیالامکان قفلِ محکمتری داشته باشد.
فرض کنید یک هَکِر(نفوذگر اینترنتی)، تنها به یک «رمز عبورِ» دسترسیِگوگلِ شما دسترسی داشته باشد، در واقع او از آن پس، میتواند به یوتیوب وویدیوهای منتشر شدهتان و حتا آنهایی که هنوز منتشر نکرده اید و منتظر انتشارند، دسترسی داشته باشد. میتواند تقویمِ الکترونیکیتان، را مورد بررسی قرار دهد. به جای شما روی بلاگر، وبلاگ بنویسد و وای به حالتان اگر حساب بانکی شما روی آن تنظیم شده باشد. میتواند از طریق آگهیهایسفارش داده شده شما روی اینترنت، برایتان از هر معشوقه زیبایی بیشتر خرج بتراشد.
این تمام فاجعه نیست! علاه بر همه اینها، بسیاری از ما، حتا وقتی که در یک سایت دیگر ثبت نام کرده ایم، نشانی پست الکترونیک جیمیل خود را در آنجا معرفیکردهایم و نفوذ به ایمیلِ ما، میتواند جواز دسترسی غریبهها به خیلی از سایتهای دیگر البته با لباسی مبدل و چهرهای شبیه به چهره ما باشد.
۱- قفل محکم روی نامههای شخصی
با فعال کردن «اساسال» و استفاده خودکار از نشانی «اچتیتیپیاس»، شما در واقع دارید همه بستههای ایمیلیتان را بسته بندی میکنید و درب آن را با قفلمیبندید. این انتخاب، باعث میشود تا امکان شنود اطلاعات به حداقل ممکن برسد.
برای اینکار باید به صفحه «تنظیمات» رفته و آن را فعال کنید.
۲- جای پاهای تو تا کجا مانده؟
اگر به بخش تنظیمات یا «Setting» بروید، بخشی به نام «Go To Web History» وجود دارد که آخرین فعالیتهایی را که به نامشما صورت گرفته خواهید دید.
مثل این که از چه طریقی به پست الکترونیک متصل شده اید (مرورگرِ کامپیوتر، موبایل یا وسایل دیگر) و یا آنکه حتا از چه آدرس «آیپی» هایی استفاده کردهاید وچه زمانی وارد این سیستم شدهاید.
اما این به چه درد میخورد؟ با استفاده از این سیستم، به راحتی میتوان فهمید که فردی دیگر هم از دسترسی ما استفاده میکند یا خیر؟ باور نمیکنید؟ «کلمهعبور»خود را به یک دوست فضول اما دهنقرص بدهید و کمین بنشینید! ولی نه، حتا اگر توصیه پزشکها را زیر پا گذاشتید و مسواکتان را به کسی دادید، به هیچوجه و هیچوقت نباید رمز عبور را حتا به نزدیکترین افراد سپرد، قرار نیست به نزدیکان مشکوک باشید، البته که آنها بدِ شما را نمیخواهند، ولی با ورود و خروجِ با اجازه به ایمیل شما، ممکن است ناخواسته در را کمی باز گذاشته و راه ورود گرگ ها به خانه برهها باز شود.
۳- هکر آبزیرکاه، دور شو!
یک هکر آبزیرکاه، ممکن است در اولین اقدام، کار خاصی انجام ندهد اما شاید با حرفهای گری تمام، تنظیمات شما را تغییر بدهد.
شما باید در فواصل زمانیِ کوتاه، همه درها را وارسی کنید.
نخستین کار ما در چنین مواقعی ایناست که چک کنیم که ایمیلهای ما بدون تمایلمان به جای دیگری سوق داده نشده باشند. ممکن است یک هکر، خیلی راحت ایمیلدیگری را تعیین کرده باشد تا یک کپی از ایمیل شما برای او ارسال شود. تاحالا به این فکر کرده اید که ممکن است چند ماه گذشته، خصوصیترین حرفهایتان رادر اختیار یک هکر مزاحم ولی کمرنگ گذرانده باشید؟
۴- برای لحظاتی، خودتان را به قرنطیه طراحانِ سوالهای کنکور تبعید کنید!
به طور معمول، در زمانِ ثبتنام کاربری، یک پرسش اطمینان هم طرح میکنید و جواب آن را هم مینویسید.
این کار به این خاطر است که هرگاه «رمز عبور»تان را فراموش کردید یا آن که شکی برای واقعی بودن شما پیش خدمات دهنده پیش آمد، با مطرح شدنِ این پرسششخصی از سوی خدماتدهنده و پاسخ شخصی آن از سوی شما، هویتتان احراز شود.
این پاسخ نباید موارد پیش و پا افتادهای مانند نام اعضای خانواده، نام وبلاگ، شماره شناسنامه یا محل تولد یا حتا نام یار و همسرتان باشد. تا میتوانید کلمه غیر قابلپیشبینیای را پیدا و تعیین کنید که به اندازه قفل یدکی خانهی سرشار از جواهرات، اهمیت دارد.
خیلی از ما فکر میکنیم حالا که یک پرسش و پاسخ دمِ دستی تعین کردهایم، دیگر کار از کار گذشته است. اشتباه نکنید، همین الان به این نشانی رفته و برای تعیینغیرقابل پیشبینی ترین عبارات مربوط به خودتان اقدام کنید.
Settings >> Accounts and Import >> Google Account Settings
.png)
یکی از بهترین کارهایی که میتوانید در این زمینه انجام بدهید این است که اگر زبان دیگری جز انگلیسی، یا زبان محلات مختلف ایران را میدانید، از کلمات آن همبهره بگیرید. چون اینکار، یافتن این واژه را برای دیگران، سختتر میکند.
۵- نسخه پشتیبان یادت نره
یک هکر هر لحظه ممکن است به صندوق پستی شما، هرچقدر هم که امن باشن وارد شود و اطلاعاتی که دارید را از روی آن برداشته و یا حذف کند.
من اگر جای شما باشم، همیشه یک نسخه پشتیبان از ایمیلهایم برای خود ذخیره نگاهمیداریم تا اگر خدای ناکرده چنین روزی رسید، لااقل چیزی جز زبانم لال، حریمشخصیام از دست نداده باشم.
برای گرفتن نسخه پشتیبان از نامههای الکترونیکیتان یک راه این است که ایمیل ِدومی را تعریف کنید تا از هر نامه یک نسخه هم به آن ارسال شود. اگرنه،میتوانید در سیستم های تحتِ «ویندوز»، از برنامه «آتلوک» و در سیستمهای «مکینتاش»ی از برنامه «مِیل» استفاده کنید.
۶- رمز عبور: شخصیتر از مسواک
«رمز عبور» جیمیل خود را در هیچ سایتِ دیگری وارد نکنید. اگرچه شاید خیلی سخت باشد که برای هر سایتی که عضو میشوید یک رمز عبور جداگانه تعریفکنید و همه را هم به ذهنتان بسپارید، اما بیتعارف، وارد کردن رمزِ عبور «جیمیل» خود در سایتهای دیگر، احمقانه است. اگر مشکلی برای سپردن کلیدِ کمدهای خانهتان به غریبهها ندارید، میتوانید رمزِ عبورتان را هم در اختیار مدیران سایتهای دیگر قرار دهید.
۷- اسمِ شب چیست؟!
همه موارد بالا به کنار، «هفت» عدد بینهایت است و مهمترین توصیه را برای بخش پایانی مطلب کنار گذاشتهام. رمز عبورِ دو مرحلهای، از نان شب هم واجبتر است.
شما با تنظیم رمز عبور دو مرحله ای، در واقع یک حفاظِ آهنی هم به در خانه اینترنتیتان اضافه میکنید. این در، این امکان را به شما میدهد که «جیمیل» مثل نگهبانی دم بنشیند تا اگر کسی کلید داشت و خواست وارد خانه شما شود، با یک تماس تلفنی، با شما در میان بگذارد.
به عبارت دیگر، وقتی کسی از کامپیوتری بجز کامپیوترِ شما، وارد سیستم شد یک «رمز عبور» تازه از او میخواهد که در همان لحظه ساخته و به شماره تلفنتان«اساماس» زده میشود و یا اگر بخواهید با شما تماس خواهند گرفت و به رایگان، شماره مربوطه را برایتان میخوانند. در این زمان ورود به پست الکترونیک تنها با ورود این رمز مجاز خواهد بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر